Het waanzinnige in de waanzin

 𝘸𝘢𝘢𝘳𝘰𝘮 𝘴𝘰𝘦𝘱 𝘬𝘰𝘬𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘰𝘤𝘩𝘵𝘦𝘯𝘥, 𝘶𝘳𝘦𝘯 𝘸𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯 𝘢𝘢𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘷𝘭𝘦𝘶𝘨𝘦𝘭 𝘦𝘯 𝘦𝘭𝘬𝘦 𝘸𝘦𝘦𝘬 𝘦𝘦𝘯 𝘵𝘦𝘯𝘵𝘦𝘯𝘬𝘢𝘮𝘱 𝘰𝘱𝘣𝘰𝘶𝘸𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘢𝘯𝘻𝘪𝘯𝘯𝘪𝘨 𝘪𝘴.

Glimlachend kom ik aan lopen in het net verrezen tentenkamp midden op het té grote veld van Park de Wezenlanden. 364 dagen in het jaar te groot, voor het 1 daagse Bevrijdingsfestival Overijssel. Daar staan ze weer, de tenten van Cultuur in de Wijk. Twee uur opbouwen, twee uur afbouwen, voor een activiteit van twee uur. Waanzin toch?

Halverwege kleumend van de kou, soep uit thermosflessen in een plastic bakje. 'Ja vanmorgen vroeg staan maken! Wel die pitten erbij doen hé, daar uit dat plastic bakje! En neem je wel een stuk suikerbrood?' aldus de Godmother van de club Jolan Van de Waeter. Altijd genoeg voor een weeshuis. Waanzin toch?

Slurpend aan het bakkie soep kijk ik om me heen. Dion Osté spreid zijn vleugels uit. Letterlijk, de vleugels van het parkbeest gevormd door alle bijdrages van deelnemers lijkt na 10 uur werk toch meer op een dekbed vind hij, dus het moet over. En zo jong artistiek de kar te trekken samen met Elske Boersma in ietwat vaag, groots en meeslepend project is lef, ook je vleugels spreiden en ook een beetje waanzin toch?

Vandaag krijg ik het vertrouwen, zonder dat iemand hier mij ooit heeft zien werken, om iets met rituelen te gaan doen. Ik zet de groep stil bij hun eigenheid. Kunnen we die bewuster inzetten via rituelen, zodat ze bijdragen aan de gemeenschap? De roze koeken die er altijd zijn, kunnen misschien ook rondgedeeld worden? En kunnen we elkaar bedanken aan het einde van de avond, voor het gedeelde gevoel dat iedereen er mag zijn wie die is? In een latere bijeenkomst help ik bij het opstellen van de 'liturgie' van de parkparade. Een theoloog in een kunstproject, waanzin toch?

Met een heerlijke club mensen van Cultuur in de Wijk mocht ik voorjaar 2025 meedoen aan een community art project in Park de Wezenlanden. Vanuit de wens de verschillende parkgebruikers meer een gemeenschap te laten zijn, zijn we gaan spelen, gaan maken. Over wat is een gemeenschap, hoe beleven we het park, welke vooroordelen hebben we? In 8 avonden in het park werd er toegewerkt naar een ParkParade met drie parkrupsen die ontpopte tot een vlinder. Vormgegeven met en uitgevoerd door de deelnemers.

Het meest waanzinnige van dit project? De waanzin ervan. Die zich uit in toewijding, onvoorwaardelijk vertrouwen, aandacht, liefde en zelfrelativering. Gegoten in kopjes soep, vleugels die op dekbedden lijken en kampvuurtjes.

𝘋𝘦 𝘸𝘦𝘳𝘦𝘭𝘥 𝘩𝘦𝘦𝘧𝘵 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘷𝘢𝘯 𝘥𝘪𝘵 𝘴𝘰𝘰𝘳𝘵 𝘸𝘢𝘢𝘯𝘻𝘪𝘯 𝘯𝘰𝘥𝘪𝘨.

Dank ook aan de jongerenwerkers Sam (foto) en Elmer van Travers, hogeschool Viaa, Krist Akkermans, Megan Baarda en Elea Schoon

Foto's o.a. door Kasper Veenstra