Tietenfan

𝘛𝘦𝘳𝘸𝘪𝘫𝘭 𝘪𝘬 𝘦𝘦𝘯 "𝘐 𝘭𝘰𝘷𝘦 𝘵𝘢𝘧𝘦𝘭𝘵𝘦𝘯𝘯𝘪𝘴"-𝘣𝘶𝘵𝘵𝘰𝘯 𝘴𝘵𝘢 𝘵𝘦 𝘮𝘢𝘬𝘦𝘯, 𝘴𝘤𝘩𝘶𝘪𝘧𝘵 𝘦𝘳 𝘯𝘰𝘨 𝘪𝘦𝘮𝘢𝘯𝘥 𝘯𝘪𝘦𝘶𝘸𝘴𝘨𝘪𝘦𝘳𝘪𝘨 𝘢𝘢𝘯 𝘣𝘪𝘫 𝘥𝘦 𝘣𝘶𝘵𝘵𝘰𝘯𝘣𝘢𝘳. 𝘐𝘬 𝘷𝘳𝘢𝘢𝘨 𝘩𝘦𝘮 𝘰𝘧 𝘪𝘬 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘩𝘦𝘮 𝘰𝘰𝘬 𝘦𝘦𝘯 𝘣𝘶𝘵𝘵𝘰𝘯 𝘬𝘢𝘯 𝘮𝘢𝘬𝘦𝘯.

"Ja, is goed," zegt hij.

Ik zeg: "Met een button kan je iets van jezelf laten zien, zodat je eerder in gesprek raakt met onbekenden."

"Oké, geinig," zegt hij.

"Dus vertel, waar bent u fan van?" roep ik onbevangen.

"Ik ben een tietenfan," zegt hij overtuigd. "Doe mij maar een button: Tietenfan!"

Na een kort moment van vertwijfeling—moet ik censuur toepassen, moet ik het gewoon doen, moet ik vragen naar iets anders, kan dit wel met mijn bibliotheek-keycord om?—besluit ik het gewoon te doen. Het is tenslotte zijn button. Helemaal comfortabel voelt het niet, dus zeg ik:

"Wel zo leuk als het in uw handschrift erop staat."

Meneer twijfelt geen moment en schrijft "tieten" boven het voorbedrukte woord "fan". Ik besluit de afslag in het gesprek niet te nemen en niet te vragen wat hem nou zo’n fan maakt. Nee, ik kies een veiligere afslag. Terwijl ik zijn button met een grote glimlach en enige gêne in het buttonapparaat plaats, vraag ik hem wat hem hier brengt in de bibliotheek.

"O, leuk, even afgeschreven boekies kijken. Ik heb wat strips gehaald voor mijn kleinzoon. En fijne mensen hier. Hier komen tenminste een beetje intelligente mensen."

"En ergens anders niet?" vraag ik.

"Nee, ik bedoel, met die lui in de politiek tegenwoordig…"

Vervolgens kletsen we verder over de politiek en wat de mensen in de bibliotheek anders maakt. Dan wenst hij me succes en vertrekt.

"Wel je button opdoen, hè! Ik ben benieuwd!" zeg ik.

"Ja, lachuh joh! Ga ik straks doen," zegt hij.

Ik glimlach en kijk even om me heen of meer mensen dit gesprek hebben meegekregen. Helaas, niemand om het even mee te delen. Van tafeltennis naar tieten. De volgende dag kom ik hem op straat tegen. Kauwend op mijn lunch zeg ik enigszins binnensmonds: "Heej, waar is je button?"

"He, shit, vergeten!"

We lachen.

"Heej, tot later, kerel!" zegt hij.

"Fijne dag, (tietenfan)*!"

*𝘋𝘢𝘵 𝘻𝘦𝘪 𝘪𝘬 𝘯𝘪𝘦𝘵, 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘥𝘢𝘤𝘩𝘵 𝘪𝘬 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯 ;-).

 

Lees hier het artikel in Trouw en lees hier meer over het project onverwachte ontmoetingen