Vogelperspectief

In de Bocht fan Molkwar vind je mijn lievelings. De Swan. Een tempel van perspectief, een vogelkijkhut. Het te gekke en heilige van vogelkijkhutten is wat mij betreft dat je te gast bent in de natuur. De aanwezige dieren (mits je je stil houd) trekken zich niks van je aan. Voor hen doe je er niet toe. Een heilzame ervaring voor ons ego. De volgende 'heiligmakende' dynamiek rondom deze vogelkijkhut valt mij op:

𝗡𝗶𝗲𝘂𝘄𝘀𝗴𝗶𝗲𝗿𝗶𝗴𝗵𝗲𝗶𝗱  De korte route naar de vogelkijkhut geeft je steeds nieuwe voeding voor je nieuwsgierigheid. Een doodgewoon bordje onderaan de dijk en een trap naar boven, dwingen je haast omhoog. Bovenop de dijk zie je de hut al liggen dus daal je snel de dijk weer af. Onderaan is het zicht op de hut je door het riet alweer ontnomen. Een slingerend pad nodigt je uit verder te gaan. Vanuit die rietkragen hoor je ze volop, maar zie je de vogels en dieren niet. In de hoop ze straks in de hut wel te zien, versnelt je pas. Een laatste versmalling aan het eind van het pad, een trapje omhoog waar je het water door heen ziet en een dichte deur, is de laatste voeding voor je nieuwsgierigheid. Je pakt de deurklink en opent de deur.

𝗗𝗲 𝗲𝗹𝗲𝗺𝗲𝗻𝘁𝗲𝗻 De wind waait je recht in het gezicht, de deur die je net opende zorgt voor een krachtige luchtstroom. De wind blaast van het IJsselmeer door de kijkgaten van de hut op ooghoogte dwars langs je heen de rietkragen in. Dezelfde rietkragen die je net nog beschutting boden voor de wind. Waar je benen net weer wat opgewarmd waren nadat bovenop de dijk de wind door je broekspijpen blies. De luwte vlak daarvoor had je onder aan de dijk bij aankomst nog doen vermoeden dat er vandaag geen wind zou zijn. Naast de wind is het even knipperen met je ogen nu je hier in deze donkere ruimte stapt.

𝗗𝗲 𝗮𝗳𝘄𝗲𝘇𝗶𝗴𝗲 𝗮𝗮𝗻𝘄𝗲𝘇𝗶𝗴𝗲𝗻  Zoals eigenlijk altijd is er niemand anders en ben je er alleen. Een bordje bij binnenkomst leert je dat de eenvoudige hut 30 jaar geleden door mbo-leerlingen uit Drachten gemaakt is. Je bent alleen, maar niet de enige die hier ooit was. De schuttingtaal en liefdesbetuigingen in het hout getuigen van eerder bezoek.

𝗔𝗹𝗹𝗲𝘀 𝗱𝗶𝗲𝗻𝘁 𝗵𝗲𝘁𝘇𝗲𝗹𝗳𝗱𝗲 𝗱𝗼𝗲𝗹 Gewend aan het donker zie je de bankjes, de ruitjes met kijkvensters die je kan sluiten voor meer beschutting en een (gratis!) verrekijker. Er is niet veel, maar dat wat er is kent een duidelijke gerichtheid. Het spotten van vogels. Geen ruimte waar ook nog vergadert moet worden, een hip koffietentje of geld moet worden verdient. Nee het is jij, de omgeving en de vogels. 

𝗧𝘂𝘀𝘀𝗲𝗻 𝗿𝗲𝘂𝗿𝗶𝗻𝗴 𝗲𝗻 𝗿𝘂𝘀𝘁 Na de vogels, kijk je wat verder om je heen. Het IJsselmeer strekt zich voor je uit. Met links een beetje bebouwing, Molwerum en rechts een stad, Hindeloopen. En jij ertussenin in een kom, een bocht van de dijk. Tussenland, op een plek tussen rust en reuring. Tussen daar waar de mens regeert en daar waar de natuur het voor het zeggen heeft.  

Gelukkig voor deze blog is mijn vogelkennis te beperkt, maar ook daar openbaren natuurlijke hele werelden zich wanneer je je verdiept in de wegen van deze vogels. 

Een paar eenvoudige tips voor de beheerder It Fryske Gea ter versterking:
- een eenvoudig gastenboekje ter versterking van de gedeelde ervaring en tegengaan van vandalisme
- een boek of bord over de vogels die je er kan zien